poniedziałek, 22 lipca 2013

SasuNaru

Hej, mam na imię Sasuke. Chodzę do Liceum Ogólnokształcącego im. Sarutobiego w Konoha. Nie jest to co prawda jakieś nie wiadomo co, ale jest to szkoła do której mam najbliżej. Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym razem z miom bratem, więc wychowuję się sam i sam na siebie zarabiam. Czasami trudno związać mi koniec z końcem,  ale dzięki wsparciu szkoły i mojego najlepszego przyjaciela,  Naruto, jeszcze żyję. No ale dość smutania. Właśnie wracam do domu ze skończonego wykładu z medycyny.  Zdecydowałem się na ten kierunek, ponieważ chcę pomagać ludziom tak jak moja matka. Mam nadzieję,  że dotrwam do końca roku... Z zamyślenia wyrywa mnie głos Kiby.
-No to co widzimy się dzisiaj na imprezie, u Sakury?
-Tak!-odpowiedziało mu towarzystwo. Chwilę potem wszyscy rozeszli się w tylko sobie znanym kierunku. Wszedłem do domu.
-Wróciłem-mruknąłem do siebie. Nawet po siedmiu latach nie mogę pogodzić się z odejściem rodziny. W szkole nakładam na twarz maskę obojętności, ale przy znajomych ją zrzucam. Podobnie jest w domu, z tym, że teraz nie potrafię się uśmiechnąć i pomimo swojej "dumy", ryczę jak baba. To może być żałosne ale nie mogę poradzić sobie ze swoimi problemami. Rzuciłem torbę w kąt i poszedłem zrobić coś do jedzenia. Zjadłem szybko kanapki i w tym momencie usłyszałem pukanie do drzwi.  Podszedłem i otworzyłem.
-Hej, Uchiha!-blondyn westchnął się  do mojego skromnego mieszkania.
-Czego chcesz,  Usuratonkachi?-westchnąłem. Ten to ma tupet.
-Mam do ciebie prośbę.-zrobił słodką minę. Rzygać mi się chce na ten widok.
-Jaką?
-Udzielił byś mi korepetycji z fizyki?
-Głupi jesteś.... No dobra, zrobię to, tylko nie truj mi więcej dupy o to, że masz słabe oceny, bo ci nogi z dupy powyrywam.-westchnąłem zrezygnowany. Jakbym miał mało spraw na głowie.-To od czego chcesz zacząć?
-Od początku. -podrapał się nerwowo po karku.
-Co? Aż taki ciemny jesteś, że nawet nie pamiętasz prostych wzorów?  Trudno.-wzięliśmy się za naukę.




-Boże, Naruto! ! Przerabiamy jeden przykład bitą godzinę a ty nadal nie ogarniasz?!- krzyczałem na niego. Jak można być takim ciołkiem????
-No kurczę, nie moja wina, że te wzory są takie ciężkie....-jęknął rozpaczliwie.
-Co jest ciężkiego w tych wzorach ja się pytam, co? Głąb jesteś i tyle.-trzepnąłem go w głowę.-Idę zrobić sobie kawy, chcesz coś?
-No, herbaty bym się napił...-czytał przykład, z którym miał problem, a przynajmniej udawał, że czyta. Wstawiłem wodę i w międzyczasie wyjąłem kubki i tak dalej. Gdy woda się zagotowałam, zalałem oba kubki i poszedłem z nimi do salonu.
-Proszę.-postawiłem przed nim kubek, a sam siadłem na przeciwko sącząc kawę.
-Dzięki. Ni cholercię się tego nie nauczę...-spojrzałem na zegarek, kurczę już osiemnasta? Muszę zrobić pracę domową, bo mnie Kakashi ojebie.
-Ty siedź nad tą książką, ja idę zrobić zadania z polskiego.-wstałem od stołu i poszedłem po torbę, by zaraz z nią wrócić. Wyjąłem podręczniki i spisałem to co mi było potrzebne.-Skończone.-usłyszałem chrapanie po swojej lewej stronie. Ten debil zasnął...-Młotku... wstawaj.-potrząsnąłem nim lekko i zaraz się wybudził.
-Co?-ziewnął przecierając oczy.
-Idziesz na imprezę do Haruno?
-Tak.
-To się zbieraj, bo ode mnie do domu masz kawałek a no i jeszcze się musisz wypindrzyć nie?-dostałem cios w tylną część łebka.
-Ja się nie pindżę[nie wiem jak to się pisze... ;-;], Draniu.-nadął policzki w śmieszny sposób.
-Dobra, dobra... Zjeżdżaj do domu, a nie mi się tu bulwersujesz.-uśmiechnąłem się promiennie co on odwzajemnił jeszcze szerszym uśmiechem. Czasami się zastanawiam jak mu się zmarszczki nie zrobiły od tak szerokiego uśmiechania się... Naruto zerwał się i wybiegł, rzucając krótkie "Nara". Poszedłem do pokoju się przebrać w coś bardziej... innego. Wskoczyłem w czarne rurki i granatowy t-shirt z białym nadrukiem "Sweet Monster" . Ogarnąłem jeszcze tylko kuchnie, salon i moje włosy i byłem gotowy do wyjścia. Spojrzałem na zegarek wiszący na ścianie. Dopiero dochodziła 19, mam jeszcze godzinę. Wyjąłem jakąś książkę i wziąłem się za czytanie. Skończyłem gdy była za dziesięć 20. Dobra, trzeba się zebrać. Odłożyłem lekturę na miejsce i wyszedłem z domu, zabierając klucze i portfel. Po dwudziestu minutach tłoczenia się w autobusie miejskim, byłem na miejscu. Słysząc głośną muzykę i wrzaski, wywnioskowałem, że impreza się powoli rozkręcała.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz